Dlaczego czytam książki?

Książki czytam od kiedy pamiętam, czyli śmiało mogę napisać, że od zawsze.

To chyba przez mojego tatę ta pasja.

A właściwie nie chyba, tylko na pewno!

Do dziś mam przed oczami domową biblioteczkę, właśnie z książkami taty - stare, nowe, pożółkłe...

Nie miało to znaczenia - tata czytał. Wtedy jeszcze tematyka jego książek była dla mnie totalną abstrakcją. Tata czytał niełatwą literaturę.

Nie pamiętam tego przełomowego momentu, gdy w moim pokoju pojawił się regał. Pamiętam natomiast, że cieszył mnie fakt, iż oprócz czytania mogłam książki układać, przekładać, spisywać ich ilość czy tworzyć listę z pierwszeństwem do przeczytania.

Uwielbiałam też comiesięczny wyjazd do miasta, na którym dostawałam pozwolenie - własnie od taty -na zakup jednej książki. Nigdy nie prosiłam o więcej. Ta jedna starczała mi w zupełności. Miałam czas, by się ją nacieszyć, przeczytać oraz czekać na kolejny wyjazd i pozwolenie...

Przez tyle lat miałam lepsze i gorsze chwile z książką, czyli czytałam często, częściej albo prawie wcale, Jednak zawsze do tego wracałam...

Dlaczego to robię?

Dlaczego czytam książki?

Czytam, bo zapominam. Zapominam o troskach życia - relaksuje mnie to. Mogę stać się kimś innym - kimś kim nigdy w prawdziwym życiu nie będę.

Czytam, bo zauważyłam, że łatwiej jest mi się wypowiadać, mam większy zasób słów. W pracy nauczyciela okazało się to zbawienne.

Czytam, bo nie muszę znać zasad ortografii. Pamiętam po prostu jak "powinien wyglądać wyraz" - jestem wzrokowcem to pewne.

Czytam, bo czytanie uszlachetnia. Człowiek ma jedno życie, a sposobów by je przeżyć wiele. Warto wybrać dobrą drogę. Czytając poznaje historie, które wiele mnie nauczyły.

Mało tego - doczytałam ostatnio...
Czytanie redukuje stres - serce bije wolniej, a my stajemy się spokojniejsi.